Volg ons

Later, als ik groot ben, word ik taxidermist!

CATEGORIE: Om graag te zien - en aan te doen, op te zitten, aan de muur te hangen ea

Deel dit artikel

Collage Animaux Spéciaux

Of veearts. In ieder geval iets met dieren. Zo zag ik het. Dat er een hemelsbreed verschil was tussen beiden, was me toen nog niet helemaal duidelijk. Ik vond het woord gewoon erg sjiek en hield enorm van de vlinders achter glas die bij mijn grootmoeder aan de muur hingen. Ik associeerde het met een sprookjesachtige wereld en een vreemdsoortig professor schap waarbij je uren kon verdwalen in een wondere (dieren)wereld. Alles rook er een beetje raar: een mengeling van oud papier, wat chemische laboratorium lucht en het zweet van mensenhanden die minutieus werk verrichten.
Toen ik er achter kwam dat vlinders opzetten een monnikenwerk was en ik moest toegeven dat geduld en precisie niet mijn sterkste kanten waren, gaf ik die droom op.
Restte nog het veearts-schap: dat heb ik wat langer met me meegedragen. We hadden vroeger thuis steeds een hond en minstens 2 poezen, waar ik zielsveel van hield en die vaak mijn beste vrienden waren. Dat er af en toe gewandeld, gewassen en geborsteld moest worden nam ik er bij. Het stofzuigen van katte- en hondenhaar liet ik met plezier over aan mijn kleine zus ☺.
cats & dogsIk had ook iets met insecten: kevers vond ik fascinerend en met hun schitterende schild vaak erg mooi, regenwormen (in Sint-Niklaas poëtisch een ‘pielewuiter’ genoemd) nam ik steevast mee naar huis. Dit tot grote ergernis van mijn zus die in tegenstelling tot ikzelf, een immense schrik had van die kleine diertjes. Om haar daar vanaf te helpen heb ik er eens een paar in haar nek gedraaid. Na een gegil dat tot ver buiten Sint-Niklaas te horen was, een hartslag die zelfs op haar jonge leeftijd gevaarlijk was en een hoofd zo rood als een tomaat, besefte ze dat ze nog leefde en heeft ze haar angst ( deels) achter zich kunnen laten. Therapie geslaagd (weliswaar met een serieuze straf van papa en mama tot gevolg ☹). 
Om maar te zeggen: ik hield van dieren groot en klein, dood of levend. Bleek dat ik niet de enige was: zowat de helft van mijn klasgenoten wou veearts worden. Voor mij dé reden om ook van die droom afscheid te nemen. Ik zou op een andere manier de levenden helpen. Actrice, dat wou ik zijn. En zo geschiedde.
stitch“En hoe zit dat dan met die dierenliefde” hoor ik je nu denken. Wel, in mijn leven is er sindsdien altijd een huisdier geweest. Als kind de hond en vele poezen plus de zoetwatervissen van mijn vader, als student een eigen poesje, later ook een hond en als jonge mama 2 poezen (Betty & Wilma, ik had toen al iets met de Flintstones ☺). Helaas moesten we bij de komst van mijn jongste dochter afscheid nemen van de poezen wegens allergie wat er voor zorgde dat ik heel eventjes huisdier loos ben geweest. Om dan te vallen op een geweldig slimme Franse Buldog Stitch, die nog steeds een deel is van ons groot gezin. Om maar te zeggen: ik hou nog steeds van dieren. Levende dus.
En wat met die dode? Wel, ook daar ben ik stiekem van blijven dromen. Dus toen mijn man vorig jaar vroeg wat ik heel graag wou voor mijn verjaardag, biechtte ik op: een vlinder. Opgezet en achter glas. Stilte. Die had hij niet verwacht. Hij vond opgezette dieren eerder iets voor bomma’s, en niet voor zijn vrouw. Hij droomde er helemaal niet van een opgezette vlinder in huis te hebben. Maar aangezien ik kan kijken als een puppy, namelijk redelijk onweerstaanbaar zielig, kon hij niet weigeren.
collage 2 A.S.Ik troonde hem mee naar het atelier van Jeroen van Animaux Speciaux. Daar mocht ik een beetje kind zijn tussen de vlinders en vogels en kuikens en kevers (allemaal gestorven voor Jeroen ze in zijn bezit krijgt dus verwerking van afval als het ware), en koos mijn allerliefste vlinders én stolp uit.

jeroen en ikEen paar spannende weken volgden, tot ik het verlossende bericht kreeg dat hij klaar was: mijn stolp!
stolpEn nu prijkt hij hier in mijn huis. Nog niet op de ideale plaats (die komt er aan als mijn bureau in orde is), maar wel om naar te blijven kijken en heel gelukkig van te worden. Als een kind, dat later als het groot is droomt van een bordje aan zijn voordeur: “Veerle Dobbelaere, taxidermist.”

Veerle Dobbelaere