Volg ons

Allerliefste Sinterklaas.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

brave Veerle

Ik moet iets bekennen: ik ben een heel klein beetje bang. Al heel lang. Nog steeds. Als klein kind lag ik al wakker, dodelijk ongerust te wezen voor DE nacht, die van 6 december.
Wat als de Sint écht kwam en zou zien wat ik in werkelijkheid was: een stout kindje dat wel eens een leugentje om best wil verkoopt, haar kamer niet steeds opruimt, niet stil kan zitten, overal haar nieuwsgierige neus in steekt, haar zus iets te veel pest, vals speelt tijdens een spel met haar beste vriendin, haar speelgoed niet ruimhartig deelt zoals gevraagd wordt, die spruiten die ik écht niet lust onder mijn hemd verstop en straks in de toilet kieper, soms erg stout doe tegen mijn oma die het altijd goed met me voorheeft maar te braaf is om boos op me zijn, mijn mama geregeld een dikke zaag vind en mijn papa een rare man.
kleine VeerleOm kort te gaan: ik beantwoord niet helemaal, of helemaal niet aan het beeld van een braaf kind. Natuurlijk weet die goedheilig man dat. En dus zal ik het geweten hebben. Dat ik niets krijg, dat zal me worst wezen. Maar die zak, dat donker hol waar ik in zal verdwijnen samen met al die andere gevallenen. Dat boezemt me angst in.
Zo’n geweldige angst dat mijn mama al zeer vroeg ( ik gok op 5 jaar) heeft moeten verklappen hoe het nu eigenlijk echt zat: dat die goede Sint niet bestond! Dat mama’s en papa’s speelgoed en lekkers strooien en zwarte handen achter laten op de muur. Dat zij het zijn die de wortels verwijderen en de suikerklontjes samen met het pintje bier zelf verbruiken. Dat ze de brieven geschreven aan de brave Sint bijhouden voor later, om met weemoed terug te lezen en te denken aan de tijd dat hun kinders nog onschuldig en schattig waren.
Van mij zijn er geen brieven meer – ik had ze nochtans graag gelezen nu. Ik schreef ze niet, ik durfde niet. Bang omdat mijn leugens dan zwart op wit op papier stonden. Tegen me zouden gebruikt worden, in die donkere zak tussen al die stoute kinderen hoorde ik de stem van Sinterklaas al bulderen: Veerle Dobbelaere, de stoutste aller kinderen, jouw straf zal de ergste zijn. Gruwel.
kidsHet spreekt vanzelf dat ik mijn kinderen dit niet heb aangedaan. Natuurlijk kregen ze een Sinterklaas met pakjes en snoepgoed, alleen heb ik hem nooit tegen hen gebruikt. De brave man dient om kinderen positief te bekrachtigen, te gebruiken als beloning voor al dat goeds dat kinderen doen en zijn. Als middel om te dromen en te verlangen naar beter. En soms ook meer: meer lieve woorden, meer mooie tekeningen, meer verhaaltjes voor het slapen gaan. Nog meer kind te zijn, meer gek te doen, te durven, met vallen en opstaan. Te ontdekken tot hun scha en schande. Maar wel in de wetenschap dat ze een goed, lief, waardevol persoontje zijn dat beloond wordt door een goede Sint en vele lieve zwarte pieten. Dus mama's en papa's, jaag die kinderen geen angst aan voor die witbaardige goedzak, er is al genoeg om bang voor de zijn. Geef de Sint wat hem toekomt: een hart van goud. En je kinderen ook: de illusie van een vredige wereld, eentje waar ieder kind zich veilig waant. Niet in het minst 's nachts thuis in zijn eigen warme bed.
Veerle engelEn wat ik jou wil zeggen lieve Sinterklaas: het is goed gekomen met me. Ik ben een heerlijk stout kind geworden met scherpe hoeken en boeiende kanten en iedere beloning waard. Waar je me plezier mee kan doen? Het hoeft niet hoor, maar als je écht wil, geef ik je hier wat tips. ☺ Toedels!

Veerle Dobbelaere