Volg ons

Als je iets doet, doe het dan grondig!

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

alain en ik 1

Ik hoor het mijn mama nog zeggen. En braaf als ik ben ☺, heb ik dat ter harte genomen. Met hart en ziel smijt ik me, in alles. Met lijf en leden ook. Letterlijk soms. En zo komt het dat ik nu met de gebakken peren zit. Of beter gezegd, met een... Hm nee, ik begin van bij het begin.

Toen we elkaar leerden kennen deden mijn man en ik van die ‘verkenrondes’, we mochten onze top 3 geven van wat voor ons het allerbelangrijkste was. Dan vergeleken we en probeerden indien nodig raakvlakken of soms zelfs compromissen te vinden.
Een van de dingen die belangrijk zijn in het leven van Alain, is ski. Al van kindsbeen af gaat hij met zijn ouders en broer minstens 1x per jaar skiën. Die reizen zijn ondertussen zoete herinneringen geworden aan hechte avonturen, acrobatische valpartijen, après-ski capriolen en vooral een sfeer die nergens te evenaren valt. Dus heeft hij die liefde voor de latten ook aan zijn kinderen doorgegeven en zijn ook zij van kleinsaf aan volleerde skiërs. Hoewel ze halverwege verraad hebben gepleegd en overgestapt zijn naar het hippere snowboarden.

alain en ik 2
Ik was dus gewaarschuwd toen we trouwden: bij mijn man horen niet alleen 3 kinderen, maar ook de bergen. Wat mij betreft, op een schoolvakantie op mijn 16de en een kamp met vriendin op mijn 17de na, is mijn ski ervaring beperkt.
Maar liefde doet grenzen verleggen. Bovendien hou ik van de natuur en gaat er niets boven besneeuwde berglandschappen. Wat dus maakt dat ook ik sinds een jaar of 8 gemiddeld eens om de 2 jaar ( dat heeft weer te maken met organisatorische kinderen-zijn-niet-bij-mij-deze-vakantie redenen) op de latten sta.
En wat bleek: ik heb er een soort van aanleg voor. Al van de eerste keer dat ik mijn ski’s aanbond en achter manlief de berg af gleed, had ik een soort van ‘ dit is plezant en ik kan ik wel’ gevoel.
Dus nam hij me al snel mee naar hogere gebieden en moeilijker pistes. Niet dat het altijd lukte, soms lag ik meer op de grond dan dat ik op mijn latten bleef staan, maar ik genoot. En was niet bang. Vallen hoort erbij en ik vond het niet erg...een beetje gesukkel, een ski die niet echt doet wat jij wil en de foute richting uit gaat, de sneeuw die helemaal pap geworden is en dus stevig dwars ligt...de ene keer lukte wat makkelijker dan de andere, maar het ging.
En ik deelde stilaan in de liefde voor de lat. Voor de duidelijkheid: niet dat ik uren aan een stuk stevig ging sporten, maar ik hou van de sfeer, de bergen, en het gevoel van vrijheid op die smalle latten.
Dit jaar was het weer onze beurt: we trokken met onze 3 meisjes en een 35-tal vrienden naar ons favoriete Italiaanse dorpje Livigno, helemaal klaar voor een week skipret.

Livigno bende
Op Paaszondag ging ik voor de eerste keer naar boven. Het ging goed, ik voelde dat ik het nog onder de latten had, en had er zin in. Een tweede keer de lift op samen met Alain en 1 van zijn dochters, en vlotjes naar beneden.
Het was 11u30 ongeveer, we zouden om 12u eten en om 14u had ik samen met een vriend een skiles. Want dat had ik beslist: wou ik beter worden, was het nodig wat lessen te nemen. Zoals ik vertelde was ik bezig aan mijn tweede afdaling, het ging goed en ik focuste me op mijn schouders, zoals Alain gevraagd had. Ik heb namelijk de neiging om die mee te draaien in mijn bochten terwijl ze stil moeten blijven en naar het dal gericht moeten zijn. Ik boog flink naar voor, schouders strak en nam wat snelheid. Woehoe...!
En opeens, vraag me niet hoe of wat... dacht ik ‘ Oei’ en voor ik het wist kwam ik met een smak op mijn gezicht terecht. Het eerste wat ik voelde was dat ik geen lucht meer kreeg. Ik snakte naar adem, probeerde rustig te worden en mijn adem terug te vinden. Iets met mijn ribben, wist ik toen al. Ondertussen was ik op mijn rug gaan liggen, had Alain zijn ski’s uitgegooid en was tot bij mij geraakt. Een groepje Vlamingen stopten om te zien of het erg was. Ik voelde dat ik mijn schouder niet meer kon bewegen omwille van de pijn. Veel pijn. Zo’n pijn waarvan je weet: dit is niet goed.
Dus, de medic kwam eraan, heeft me onderzocht en wist dat mijn schouder uit de kom was. De tocht naar beneden was zonder meer een onvergetelijk pijnlijke ervaring, en in het ziekenhuis hebben ze me onmiddellijk een inspuiting gegeven om de pijn te verlichten.
Na een half uur was het duidelijk: ik had een verbrijzelde schouder en 2 gebroken ribben. Een operatie moest snel plaatsvinden en de verzekering en dokters beslisten dat Oostenrijk de beste teams had om deze moeilijke ingreep uit te voeren. Een rit van 2 uur met de ambulance bracht ons naar Zams, alwaar de dokter ons liet weten dat zij de operatie niet meer kon doen wegens niet fit genoeg meer.
En dus zaten mijn man en ik op zondagavond 26 maart in een Oostenrijks ziekenhuis te hopen dat ik de volgende dag als eerste onder het mes mocht. Ik hoopte dat ik wakker werd en de dokter me vertelde dat hij en zijn team uitgeslapen waren als nooit tevoren en de beste dag van hun leven hadden om mijn schouder in elkaar te puzzelen.
Dat mijn man zijn hart ook een beetje gebroken was, hoefden we niet uit te spreken. De vakantie waar hij zo naar uitkeek, had na een uur een wending genomen die niemand kon vermoeden. Onze kinderen waren geschrokken, de vrienden bezorgd. Familie duimde mee op een pijnloze nacht en goede operatie.

alain en ik 3
En nu, 12 dagen later, ben ik weer thuis. Mijn schouder is met 11 pinnen aan elkaar gezet en ziet er prachtig uit. Ik denk dat ik, Delvoye gewijs, iets ga doen met die foto want ik vind het toch een beetje kunst. Ik heb nog pijn en kan alleen maar op mijn rug slapen want links mijn schouder en rechts mijn gebroken ribben. ☹ Alleen aan-en uitkleden lukt niet, en wassen is een uitdaging. Om eten te koken, mijn huis te poetsen, me te verplaatsen,...zal ik beroep moeten doen op familie en vrienden.
Dat de revalidatie niet gemakkelijk zal zijn, waarschuwden mensen die er iets van kennen me en of het ooit helemaal terug in orde komt, kan niemand me beloven.
Enfin, zoals ik al zei: als ik iets doe, doe ik het grondig!

schouder pinnenMaar, wat ik wel weet is dat ik eigenlijk heel blij ben. Blij dat het dát maar is, blij dat ik mijn schouder brak en niet levensgevaarlijk gewond ben. Blij dat ik een ongeluk had op een ski piste en niet in een vlieghaven of metro. Blij dat ik zoveel lieve vrienden heb, prachtige kinderen en een held van een man. Blij dat ik een hoge pijngrens van mijn ouders geërfd heb. Blij dat ik veel gemediteerd heb en weet hoe ik met adem en pijn kan omgaan. Blij dat ik als coach geleerd heb dat je gedachten je leven bepalen en dat ik die zelf kan kiezen. Blij dat ik er nog ben, al was het in stukken en brokken. ☺

Veerle Dobbelaere