Volg ons

Een bewogen rit langs de Maas

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

mustang

over cruisen, lachen, eten en wenen Boys and their toys... ik kan ervan meespreken. Man geboren voor auto. Ik was nochtans verwittigd. Dus feitelijk ‘partner in crime’... Vorig weekend was het zo ver... Man gaat aankoop van oldtimer Mustang in Elzasstreek ophalen. Om eerlijk te zijn: de tweede poging. De eerste keer viel het beestje onderweg in panne waardoor manlief noodgedwongen de auto moet achterlaten en met de TGV de terugkeer naar België aanvat. Gelukkig bestaan er nog eerlijke verkopers. Die beslist om de auto te repareren op zijn kosten, en ons vraagt om een tweede kans...

Dus... deze vrouw wordt voor de gezelligheid geschaakt naar de Elzas, om een decapotable Mustang op te halen, waarvan absoluut niet zeker is dat deze de rit gaat halen en waarvan bovendien het dak niet waterdicht zou zijn, in het nog zeer wisselvallige weertje voor Pasen.
Och ja, geen winterjas die daar niet tegen bestand is!

Gelukkig hebben we dan nog supertoffe vrienden die het zien zitten om ons te begeleiden met hun niet-oltimerwagen en in geval van de wet van Murphy zou toeslaan, onze reddende engels willen zijn.

mustang

mustang


Hup, in één ruk naar Ribeauvillé waar we de glimmende ‘pooierbak’ mogen ophalen... Man glundert van kop tot teen met zijn nieuwe aanwinst en zoeft zo fier als een gieter naar het dorp. Daar overnachten we in een sympathiek hotelletje, om 's anderendaags het dorp te bezoeken. 's Avonds genieten we nog van een typisch streekgebonden gerecht, Flammkuchen (tarte Flambée in het Frans): een soort pizza van knapperig, flinterdun deeg, belegd met crème fraîche, uien en spekreepjes.
Je snapt het: ‘eenallesbehalveslankedijen-gerechtje’ maar helaas: verrrukkelijk, verslavend en onweerstaanbaar...

De nacht is kort maar heerlijk stil. Ribeauvillé blijkt een gezellig dorpje vlakbij Riquewhir, met haar typische vakwerkhuizen en 3 imposante kastelen. Er heerst een gezellige sfeer met een plaatselijke markt, talloze bakkerijen, slagers en wijnhandels. Hier gaan we alvast niet van honger omkomen! Wijselijk, (zo blijkt later), slaan we dan ook gulzig ons proviand in: everzwijnsalami, knapperige broden, eendenleverpaté, kaas, een flesje wijn én een portie aardbeien, druiven en clementines om onze zonden goed te maken...
Als toetje krijgen we een delegatie klepperende ooievaars... die voelen zich hier namelijk zalig thuis op hun grote nesten bovenop de daken in het dorp.


ribeauvillé
ribeauvillé

ribeauvillé


ribeauvillé

ribeauvillé


ribeauvillé


Jammer, maar we moeten vertrekken... ons wacht een lange rit langs de Maas, richting België.
De tocht blijkt adembenemend mooi door velden, bossen en geïllustreerd met de nodige flora en fauna. Uilen, roofvogels, eekhoorns, dassen en zelfs een hertenkontje... dat alles passeert ons glimmend ros.
Her en der zoeken we hopeloos in de pittoreske dorpen naar een café of restaurant, maar dit blijkt helaas een brug te ver in het weekend... na tal van dorpen te passeren met als algemene deler het gesloten zijn van de toch al zeldzame eetgelegenheden, breken we noodgedwongen ons proviand aan. Deze Fransen blijken zich niet om enige commerce in het weekend te bekommeren. Och, ja, wie heeft er dan gelijk?


de maas

de maas


de maas


We stranden uiteindelijk bij zonsondergang in Verdun. Snel een b&b zoeken op internet en... ja, hoor, we hebben ‘chance’. Onze uitverkoren b&b, la Belle Roise, is normaal tot in oktober volgeboekt, maar blijkt vanavond toevallig vrij! We installeren ons op de gezellige, ruime, kraaknette, maar een ietsiepietsie kneuterige bovenverdieping van een pittoresk huizeke. Onze gastheer blijkt een joviale, oversypathieke, babbelgrage man die ons maar al te graag de historiek en mooie plekken van Verdun uit de doeken doet...
Samen met zijn echtgenote, legt hij ons in de watten met een zalig ontbijt van melkbrood, stokbrood, zelfgemaakte confituren en yoghurt, geitenkaas, ham, honing, verse fruitsla én paaseitjes... en dit alles voor een zeer democratische prijs!

la belle roise
la belle roise


Op aanraden van de b&b-man gaan we naar L'ossuaire van Douaumont waarvan we de impact pas later zullen ervaren...

We komen nog nietsvermoedend aan, in een door bossen en heuvels omringd monument. Als we uitstappen, is de stilte oorverdovend. Alsof de natuur aanvoelt welk drama er zich hier ooit heeft afgespeeld. Een kilte en gevoel van immense eenzaamheid overvalt ons...
L'ossuaire, letterlijk vertaald het ‘knekelhuis’ is een massagraf en daar rusten de stoffelijke resten van ongeveer 130.000 niet geïdentificeerde Franse en Duitse doden, verzameld uit de in 51 verschrikkelijke oorlogsmaanden veroorzaakte chaos der slagvelden. De Slag van Verdun (1916), tussen Frankrijk en Duitsland, is één van de meest bloedige veldslagen uit de geschiedenis. Deze uitputtingsstrijd, gekenmerkt door ongekend zware artillerieaanvallen, symboliseert de oorlog en vat deze in z'n geheel samen.

De 130.000 witte kruisen afgetekend op de groene heuvels stemmen je tot nadenken... fieuw...

Het monument zelf is 137 meter lang en de gevel is versierd met de wapenschilden van de gemeenten die hebben bijgedragen aan de bouw. De toren is een staaltje van prachtige, gestyleerde archtitectuur en heeft de vorm van een granaat. We zijn nieuwsgierig naar wat zich binnenin bevindt en betalen een ingangsticket van 6 euro. Na een klim van 46 meter, ontdekken we in de toren een bronzen bel en een zoeklicht dat blijkbaar 's avonds symbolisch de slagvelden afzoekt naar de soldaten die nog steeds niet zijn teruggevonden. Ik kan een rilling niet onderdrukken... Heel de atmosfeer ademt respect, stilte en verdriet. Zelfs de vogels dimmen respectvol hun lied. We bekijken een twintig minuten lange impressionante film over de oorlog en we beseffen dat we bovenop een aantal tombes zitten, waarin de beenderen van ongeïdentificeerde soldaten zich bevinden. Aan de achterkant van het monument zijn zelfs vensters te vinden waardoor de beenderen te zien zijn. We kunnen het niet laten om toch te gaan kijken en helaas blijkt dat ons de hele dag te vervullen met een gevoel van verdriet en ongemak. Ik pink vergeefs mijn tranen weg. Dit kan je onmogelijk onberoerd laten. 9 dorpen werden hier door bommen van de kaart geveegd... 130. 000 mannen in de fleur van hun leven stonden doodsangsten uit.
In stilte en totaal onder de indruk rijden we naar huis. Dit slaat in. Wat er een paar dagen nadien zou volgen, daar hadden we nog het raden naar...
...


douamont

douamont

douamont

maas route

Ik schrijf dit stuk nu een paar dagen na de onzinnige terreuraanslagen van 22 maart en voel een diepe wens...
Een wens voor vrede...
En vooral zoals Griet Op de Beeck het zo mooi zegt:
‘Laten we beseffen hoe zeer we het leven moeten koesteren’.

Katrien Van de Steene