Volg ons

Een mooie dag om even om te kijken.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

quote

Hoewel ik niets heb met die cliché goede voornemens als minder snoepen, meer sporten, stoppen met roken - ik maak ze constant en verbreek ze even vaak - ben ik er toch voorstander van om af en toe eens stil te staan en achterom te kijken. Om te zien wat je wil meenemen en wat er nu stilaan achter je mag blijven.
Het begin van een nieuw jaar lijkt me een hele goede gelegenheid, dus kijk ik om en zie een jaar met vallen en opstaan. Letterlijk en dus ook figuurlijk. Afgelopen jaar ben ik op een berg gebotst en dat kwam serieus hard aan. Even stond alles stil en moest ik langzaamaan weer leren om verder te gaan. Wat ik daaruit geleerd heb? Ten eerste dat je écht moet kunnen skiën en doen alsof niet genoeg is, op een gegeven moment val je toch door de mand. ☺
En vooral: je lichaam is je vriend. Ik wist dat ik te snel ging, dat ik achter de feiten aanliep, dat de hoeveelheid gedachten in mijn hoofd, taken op mijn to do lijstje en nieuwe initiatieven te vermoeiend waren. Ik wist dat ik het rustiger aan moest doen, alleen wist ik niet hoe.
Tot mijn lichaam me hielp, mijn schouder brak en ik niets anders kón dan minder doen.
Dus deed ik het rustig(er) aan....en eerlijk, ik heb er van genoten.
De tijd nemen om iets simpel te doen, naar de kinesist gaan bijvoorbeeld. Aangezien ik niet kon autorijden noch fietsen was ik aangewezen op tram, bus of te voet. Gewoon staan wachten, onderweg zijn,...dat heeft me veel gebracht. Ongeduld, om te beginnen en dan dat gevecht met mijn ongeduld. Ik moest weer leren dat het niet zo erg was als er eens niets gebeurde, dat gewoon zijn en kijken genoeg is. Dat dat best wel heel veel is als je het goed doet. Dat we dat niet meer gewoon zijn om gewoon te zijn. Dat ik steeds wil doen en lopen en dat ik zelfs niet goed meer weet naar waar...dat moest ik dus weer leren. Dat je het best wat rustiger aan mag doen, dat je dan eigenlijk veel meer krijgt dan het gerush wat je zo snel gewoon bent. 
Ik heb ook geleerd dat je grenzen kunt verleggen als je hoofd en je lichaam samen werken. De fantastische Lieven Maesschalk heeft me getoond dat ook al mag je amper bewegen met je schouder, het in je hoofd kan verder gaan, de beweging. Zodat je je niet beperkt voelt. Zodat de mobiliteit geen realiteit wordt maar gewoon een fase die over gaat. Dat pijn een signaal is wat je kan negeren indien nodig en dat je kan leiden als het moet. Dat genezing begint vanuit het geloof en de wil om gezond te zijn.
Dingen die ik al wist als mens en als coach en nu nog eens bevestigd zag door er concreet mee aan de slag te gaan. Iets waar ik me steeds bewust van wil blijven! Van die enorme drijfkracht vanuit onze geest naar ons lichaam, en andersom.

bril
Als ik er zo op terugkijk kan ik besluiten dat 2016 een cadeau van een jaar was, met vele waardevolle lessen om de rest van mijn leven mee te nemen en zoveel mogelijk door te geven! Ik kijk dus nog meer door mijn wil- bril, niet alleen naar mezelf maar ook naar een ander.
Daardoor geloof ik dat ik écht een goede mama ben die haar kinderen waardevolle lessen leert zodat ze veerkrachtig en gelukkig in het leven kunnen staan, en écht een goede vrouw ben die haar man graag ziet en ondersteunt in zijn groei, en écht een goede coach ben die mensen verder helpt in hun persoonlijke ontwikkeling.
Voilà, rest me nog jullie te wensen ook eens achterom te kijken en me te vertellen wat jullie zien. We zijn er immers voor elkaar, dat mogen we nooit vergeten!
Een gelukkig nieuw jaar iedereen!

Veerle Dobbelaere