Volg ons

It's my birthday en ik filosofeer if I want to.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

verjaardagsquote

Ik was een jaar of tien. Mijn mama was onderwijzeres en steeds druk in de weer. ’s Morgens stond zij als eerste op, smeerde boterhammen, dekte de tafel en kwam ons, mijn zus en ik, dan wakker maken. Zij dook de badkamer in om er een half uurtje later gewassen, gekapt en een weinig geschminkt uit tevoorschijn te komen.
Dan begon ze al te stressen: of we nu nog niet aangekleed waren, of we al gegeten hadden, dat we moesten voortmaken....Na het nodige “gezaag” kreeg ze ons uiteindelijk in onze jassen om met onze boekentas op onze rug naar school te stappen. Eenmaal de schoolbel gegaan begon de ratrace weer. Ons op de speelplaats komen zoeken, want ik was niet gehaast en aan het lanterfanten met mijn vrienden, naar huis, ons aanmanen huiswerk te maken, schoolwerk voorbereiden, eten maken, kiezen wat we wel of niet mochten zien op tv, welk boek het beste was om te lezen, zorgen dat we gewassen en wel op tijd in bed lagen. Om dan tussen al die praktische dingen door ons manieren te leren, cultuur bij te brengen en liefde te geven, kortom op te voeden.
Ik zag mijn mama veelal met een zekere stress rondlopen. Erger nog: ik zag mijn mama alleen maar als mama, en dacht toen: wat is ze oud. Wat is ze anders, alsof ze in een andere wereld woont: die van de volwassenen.
Ik dacht ook: later, als ik groot ben, ga ik het anders doen. Ik zal niet zagen. Ik zal niet stressen. Ik zal zelf mijn kleren kiezen. Ik zal geen groenten eten en lekker veel zoet. Ik zal er mooi uitzien en leuke kleren dragen. Ik zal niet ziek zijn en vaak hoofdpijn hebben. Ik zal nooit moe zijn. Ik zal veel op vakantie gaan en weinig werken. Ik zal mijn werk alleen maar leuk vinden. Ik zal een leuke auto hebben en een prachtig huis mét zwembad. Ik zal maar 1 maal verliefd worden in mijn leven, en we leefden nog lang en gelukkig. Ik zal nooit kinderen hebben.

Ondertussen ben ik zelf moeder van vijf ( plus) kinderen, loop ik ook wel eens te zagen en heb ik veel meer stress in mijn leven dan me lief is. Ik heb ongelooflijk veel geluk mijn geld te kunnen verdienen met iets wat ik heel graag doe, maar ook dat is niet steeds rozengeur en maneschijn. Ik heb ontdekt dat lekker maar gezond eten iets is dat ik belangrijk vind, en ja mijn kinderen vinden dat wel eens vervelend. Ik heb al een paar woningen versleten en vind het toch niet zo belangrijk als ooit gedacht. Van de waterrat die ik als kind was, is niets meer overgebleven en het is hier toch meestal te koud om buiten te zwemmen. Ik heb al twee relaties achter de rug dus in het sprookje van de prins op het witte paard geloof ik allang niet meer. Maar daar is natuurlijk heel wat voor in de plaats gekomen.
En toch heb ik dat gevoel nog steeds, dat “ later, als ik groot ben”.
Ik denk wel eens na over wat leeftijd nu eigenlijk betekent en kan alleen maar concluderen dat het iets is buiten mezelf. Iets wat de buitenwereld mij oplegt. Dat mijn kinderen vinden dat ik “oud” ben. Dat ik op de werkvloer verbaasd ben te ontdekken dat ik niet nog steeds een van de jongste ben. Dat mijn lichaam niet meer zo fit, zo flexibel is als ooit. Dat er nog iets is dat moet komen, “het beste”. Niet dat ik het gevoel heb in één of andere wachtkamer te zitten met een deur waarop het bordje “ geluk” hangt, maar toch. Aan al mijn verwachtingen, verlangens, dromen, hoop ....is nog lang niet voldaan. Maar misschien is dat net wat wat iemand jong houdt. De blik vooruit, het op weg zijn naar iets wat je hoopt te vinden. Met af en toe stilstaan en genieten maar nooit indommelen, slapen, sterven.
Wat denken jullie daarvan?
4xVeerle

Veerle Dobbelaere