Volg ons

Joepie, ik word ouder!

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

viva bomma

Haha, dat klinkt een beetje raar. En dat is het natuurlijk ook. Alsof het alleen maar plezierig is. Alsof we in een maatschappij leven die ouderdom toejuicht (ik weiger het woord respect te gebruiken want dat klinkt zo oud ☺).
Alsof het een fluitje van een cent is om opeens vast te stellen dat je toch écht 8 uur slaap nodig hebt. Alsof het makkelijk is te aanvaarden dat de zwaartekracht zijn werk doet en alles effectief gaat hangen, ook bij jou.
En toch. Toch ben ik blij. Want wat wél zo is (en soms vergeten wordt), is dat je zoveel meer bent. Zoveel beter weet dat je meer bent dan een pak (verrimpeld) vel, dat nuance een rijkdom is en je niet meer zwart-wit hoeft te denken, dat gelukkig zijn een keuze is en geen toeval, dat minder make-up je mooier maakt en dat je helemaal niet abnormaal bent als je veel wilt en niet genoeg kan krijgen. Als je weet wat je gelukkig maakt en dat vooral durft communiceren, als je durft los te laten en benieuwd bent naar wat je er voor terug zal krijgen. Als je vervuld bent van het genieten van kleine dingen en weet dat die overal te zien zijn. Als je geleerd hebt dat er meerdere brillen zijn die je kan opzetten dan alleen een donkere of een roze.
Kortom, als het leven je al een en ander geleerd heeft. En je rotsvast overtuigd bent dat er nog vele boeiende dingen zullen komen. Niet dat het leven begint bij veertig (of vijftig, zestig,...) maar het eindigt ook niet daar. Je hoort het al, het is een beetje mijn stokpaardje (ik schreef er ooit een boek over en geef nog steeds lezingen daarrond). Het zal dus niet het laatste stukje zijn dat ik er over schrijf. Omdat ik het té belangrijk vind. Omdat ik boos word als vrouwen afbreuk aan zichzelf doen door leeftijd enkel te zien als iets wat hen wordt aangedaan en dingen van ze afpakt. Omdat ik ziek word van het beeld dat her en der wordt opgehangen van vrouwen waar schoonheid = jeugd. Not. At all!
Dus heb ik enige tijd geleden beslist dat ik de ambassadrice van de rimpel word ☺.
Maar laten we niet onnozel doen, er zijn goede dingen en ook een pak zaken die dik vet kut zijn. (zoals op elke leeftijd trouwens)

de leesbril

De min: de leesbril. Nee, het is niet geestig dat ik onder de douche niet meer kan lezen wat de shampoo is en wat de conditioner. Nee, het staat alles behalve cool dat je de berichten in je gsm zo moet vergroten dat ze door jongeren aan de overkant van tafel gelezen kunnen worden. En nee, het is niet makkelijk om overal die leesbril bij de hand te moeten hebben als je vergeetachtig bent en weigert hem aan een touwtje om je nek te hangen en daardoor op restaurant de kaarsen van de tafel naast je ook nodig hebt om die veel te klein gedrukte kaart te kunnen lezen. En nee, het is niet handig om alles wat onder je neus gedrukt wordt met letters op door iemand jonger dan veertig, een halve meter verder te moeten duwen alvorens je nog maar kan beginnen met proberen lezen wat er staat. Om nog maar te zwijgen van de poging je lippen bij te werken in de toiletten van een fancy restaurant waar de verlichting de zwoelheid van een broeierige nacht op een of ander tropisch eiland moet evoceren en ze nadien aan tafel zich afvragen wie me moet vertellen dat mijn lipstick de helft naast mijn lippen zit. En dan hebben we het nog niet over amper zelf kunnen lezen wat ik schrijf omdat ik weiger het lettertype aan te passen naar afmeting16. Het goede nieuws is: er zijn ondertussen vele mooie exemplaren die je niet alleen een air geven van buitengewone intelligentie maar ook de aantrekkelijke zie-mij-eens-sexy-over-de-rand-van-mijn-bril-kijken-look. Dus heb ik me neergelegd bij de feiten en me twee mooie exemplaren aangeschaft die ik (als ik ze nergens heb laten rondslingeren) ondertussen met waardigheid draag.

alle gekheid op een stokje

De max: het “foert” gevoel dat je overvalt eens je een aantal jaren op je teller hebt staan. Ik trek het me steeds minder aan wat mensen van me denken, als ze iets willen vragen of vertellen wat belangrijk is, hoor ik het wel. Ik schaam me totaal niet meer als ik opeens overvallen word door een instant zin om te dansen gevoel en een vreugdedansje maak waar mensen bij zijn omdat ik daar nu eenmaal zin in heb. Het kan me niet schelen wat de chauffeur naast me denkt als ik luidkeels met de radio mee zing. Ik beschouw het als een geschenk om ontroerd te raken door een ambulance die door een massa mensen moet waardoor iedereen opzij gaat. Ik ben dankbaar voor de verwondering die me heel vaak overvalt en waardoor ik blij als een kind naar iets eenvoudigs als een grillige wolk kijk en dat ook met iedereen aanwezig wil delen. Het kan me werkelijk gestolen worden of mijn handtas bij mijn jas past, zolang ze maar praktisch is. Het is helemaal niet erg dat ik dat boek (televisieprogramma/ film/ tentoonstelling...) nog niet heb gelezen terwijl het talk of the town is en ik me vroeger in bochten zou gewrongen hebben de tijd te vinden of niet durfde toegeven dat ik er nog niet over gehoord had.
Ik weet namelijk wie mijn vrienden zijn en wat ik waard ben. En nog beter: dat weten zij ook!

Veerle Dobbelaere