Volg ons

Kleine meisjes worden groot ( en dat is niet eerlijk).

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

pebbles jong

Aan alle jonge moeders: geniet ervan! Ik weet het, ik weet het, het is een cliché als een huis en toch: voor je het weet zijn ze groot! Of groot zijn dan niet plezant is, vraag je je terecht af. Natuurlijk wel.
Niets fijner dan met je volwassen dochter over straat lopen en keuvelen over mode, schoenen, ontwikkelingshulp, liefde, vriendinnen, oneerlijkheid... Wat een moeder leren kan!
Je houdt het niet voor mogelijk hoeveel je geniet van de entree van je prachtige dochter in het café waar jij met vrienden iets aan het drinken bent. Zij daarentegen is zich van geen kwaad bewust en schuift niet alleen mee aan tafel maar ook in de conversaties. En wordt au sérieux genomen in al wat ze zegt! Wat een moeder glimmen kan!
Ontroerend om te zien ook hoe mijn jongste van 19 ernstig nadenkt over wat ze haar vriendje zal geven voor z’n kerst, hoe ze haar vrijheid kan combineren met samen zijn op oudjaar en of ze al toe is aan zomervakantieplannen of wordt het dan écht te serieus?! Wat een moeder genieten kan!
Kortom, ik geniet als mama van mijn jongvolwassen dochters die grote keuzes maken in hun jonge leven waar ik vol bewondering en nog meer respect naar kijk.
pebbles ziekenhuisEn toch. Wat was ik blij toen mijn jongste vorige week in het ziekenhuis belandde! Niet omdat ze pijn had na haar operatie – haar 4 wijsheidstanden zijn onder volledige narcose getrokken-, niet omdat ze af en toe zo misselijk als een krab werd, niet omdat ze ’s nachts wakker werd van de pijn en dan panikeerde of dat wel normaal was. Natuurlijk niet, een mama lijdt dan vrolijk mee.
Wel omdat ik haar dan terug heel even mocht verzorgen. De ijszak op haar wangen leggen en zien dat het verlichting brengt. Een thee met honing maken, laten afkoelen en zien dat het haar keel kalmeert. Haar voeten masseren en de misselijkheid wegdrukken. Haar vertellen dat het heel normaal is dat het pijn doet, dat pijn zeker niet plezant is, dat het echt niet erger zal worden maar alleen maar beter, en zien dat ze terug rustig wordt. Puree maken van wortel en nadien van broccoli omdat ze niets vast kan eten. Haar lievelingssoep maken waar ze met zuinige lepels toch van geniet. Een sapje persen van appel, peer en gember en blij zijn dat ze het graag lust. De korsten na een paar dagen van haar boterham snijden en zien dat die kleine vaste hapjes al lukken. Kortom, een moederhart dat geniet van mijn babydochter van 19.
En dan te weten dat ik vroeger zo gevloekt heb op al dat gepamper en droomde van de tijd dat mijn dochters groter waren. Dus jonge mama’s, be careful what you wish for! De tijd komt echt dat ze je niet meer nodig hebben! En dan ween je stilletjes een beetje, zoals ik. Hopend dat ze af en toe nog eens ziekjes op de zetel liggen en met rauwe stem roepen: “ mama, mag ik wat thee asjeblief?”.

PS. Ik schrijf dit op de dag dat ze 19 wordt. Zucht.

Veerle Dobbelaere