Volg ons

Kleintjes worden groot, en hoe je dat heel even kan stop zetten.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

DANS lyceum

Of tenminste, proberen stop te zetten. De tijd een beetje kan terugdraaien. Niet echt natuurlijk, alsof.
Alsof ze nog maar net 18 waren en afstudeerden, klaar om aan het ‘echte leven’ te beginnen en eindelijk te kunnen leren waar ze zin in hebben. Tenminste, dat dachten ze toen. Nu weten ze dat ook in de hogere studies waarvan je de richting helemaal zelf en vol overtuiging hebt gekozen, vakken zitten waar je niets mee hebt en dus lang duren en vervelend zijn. Moeilijk ook, vooral tijdens de examens, waar blijkt dat je nog steeds een uur naar dezelfde paragraaf zit te staren zonder hem op te nemen. Omdat je er niets mee hebt, met dat stukje stof.
Alsof ze nog maar net klaar waren met het lager onderwijs en voor het eerst in hun jonge leven de zomervakantie te lang duurde omdat ze niet konden wachten naar ’t middelbaar te gaan, in hun ogen het walhalla van de student, daar waar het allemaal zou beginnen. Die verderfelijke hemel waar ze op 1 september om 8u als een kind binnen gingen en om 16u als een jong volwassene buiten kwamen, beslist om binnen afzienbare tijd menig grens te verleggen. Het kind in hen hadden ze achtergelaten in het lockertje dat ze huurden om hun zware boekentas wat te verlichten. En, dat bleek later, sigaretten en ander verboden goed, in te stoppen.
Alsof je ze nog maar net van hun laatste schooldag als kleuter ophaalde, waar het afscheidsfeestje van die kleintjes met tranen en tuiten gevierd werd. Vol spanning keken ze uit naar dat nieuwe leven dat hen na een zomer vol spelplezier te wachten stond. Daar zouden ze leren lezen en schrijven en tellen en spelenderwijs hun onschuld elk jaar wat meer verliezen. Daar zouden ze leren hoe het was gepest te worden en te pesten, hoe het was veel vriendinnen te hebben de ene dag en de andere dag als een donderslag bij heldere hemel alleen op de speelplaats te staan. Omdat meisjes hard kunnen zijn, vooral voor zichzelf. Daar zouden ze leren hun haren te vlechten en rokjes en nagellak te dragen. Of net niet en liever een jongen te blijven met broeken en gaten erin. Daar zouden ze hun eerste kalverliefde beleven en ook het daarbij horende verdriet. Met brieven en al. En gebroken harten.
Daar zouden ze ook de vriendschap bevestigen die ze gesmeed hadden in de kleuterklas, tijdens het winkeltje spelen en carnaval en de bedeling van hun verjaardagspresentjes en de schrammen die ze opliepen en de troost die erbij hoorde.
Die vriendschap die zo hecht bleek dat ze al die valpartijen overleefde en meegenomen werd naar het middelbaar. Het eerste en ook het tweede. Ondanks de splitsing in studierichting, de scheidingen en verhuizen, de eerste fuif en danspasjes, de liefdes en gebroken harten, mocht ze mee naar de hogere graden. Waar gesprekken dieper werden en idealen gevoed. Waar het leven als volwassene gevreesd en gedroomd werd. Hand in hand, al een paar jaar en nog steeds.

feest
En die vriendschap hebben we gevierd. Onze dochters en ook de mama’s, die al die jaren aan de zijlijn stonden. En mee be- leefden, die verdrietjes en overwinningen, dat vallen en opstaan en vooral die wondermooie, eeuwigdurende vriendschap.
Gevierd met hapjes en drank. En een dans, de dans die ze deden toen ze op 18 jarige leeftijd afstudeerden en van hun mama’s oudere vrouwen maakten. Die dans, die ze nog kenden alsof het gisteren was. En waar ze ons even terug onze jeugd gaven.  De jonkheid voor we grote dochters hadden en we nog konden geloven dat ook wij jonge vrouwen waren.
Dank je lieve dochters, voor die dans, die herinneringen, die vriendschap!

dans

Veerle Dobbelaere