Volg ons

Liefste Knokke, je bent mijn (winter)liefde.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

Alain en ik aan zee

Ik hou van de zee. Het is te zeggen, in de winter. Ook al kan ik me legendarische vakanties herinneren als kind aan zee; de eerste quistaks vergeet ik nooit meer, mijn nicht en ik samen in een grote, een échte, mijn kleine zus er achteraan in een mono versie, en niet meer kunnen trappen van het lachen.
quistaksEen ijsje uit een heuse bloempot van een bekende bakker die er nu niet meer is – of tenminste die ik niet meer kan terug vinden.
Als DIY-ster is spe was ik helemaal verknocht aan het bloemen maken. Met crêpe papier en een stokje experimenteerde ik met allerlei soorten wel of niet bestaande bloemen. Voor dag en dauw kon je me al op het strand vinden op zoek naar “mesjes”, de schelpen die nodig waren om handel in bloemen te drijven. Om dan wat later in de volle zon mijn winkeltje op te bouwen in het zand. Afhankelijk van het weer en de dag van de week verkocht ik wel eens uit. Mijn klanten waren collega bloemisten die even verderop ook een winkeltje hadden, waar ik dan later met de gevonden schelpen hun voorraad kwam opkopen. En zo hielden we mekaar in stand. Ontroerend eigenlijk hoe fier en blij ik toen was als iemand iets van me kocht, ontroerend hoe ik niet veel later mijn “ geld” alweer uitgaf aan net hetzelfde, maar dan een beetje anders. De basis principes van economie. Tenminste, die van mij. Ik geef nog steeds graag ( uit).
De eerste keer in mijn leven dat ik kreeft at was eveneens in Knokke. Mijn vader stond aan het begin van zijn tweede carrière en was net afgestudeerd als licentiaat kunstgeschiedenis met een bijzondere interesse voor antiek. Als kersverse antiquair kon hij dan ook niet anders dan aanwezig zijn op één van de grootste antiekbeurzen, in het hotel De Reserve. En om dat succes te vieren alvorens het verzilverd was, nodigde hij ons uit in een sjiek restaurant om kreeft te gaan eten. Mijn zus en ik aten die avond met een grote slabber rond onze hals en veel gepriel met rare tangetjes, onze eerste kreeft. En we waren in de wolken!
kids aan zeeNog steeds voelt Knokke dus sjiek aan. En kom ik er niet zo graag in de zomer. Waar alleen maar mooie mensen te zien zijn, in fancy badpakken met fancy kleren, in fancy auto’s. Niet allemaal natuurlijk, maar toch te veel naar mijn goesting.
Gelukkig hebben we ondertussen genoeg vrienden daar, waarmee we gewoon in ons eigen plunje kunnen genieten van zon, zee en veel eten en drinken, zonder te kijken welk merk broek je aan hebt. Ik overdrijf een beetje, maar je snapt me wel. Ik kan me daar niet zo goed toe verhouden. Voel me het lelijke eendje tussen al die mooie zwanen.
collage manEn dus hou ik meer van de herfst en de winter en ook de lente aan zee. Waar er bijna niemand is en honden op het strand mogen. Waar je urenlang kan wandelen in je botten en dikke frak. Waar de duinen zo goed als verlaten zijn en de zon alleen voor jou onder gaat. Waar je dichtbij huis bent en toch alles kan laten uitwaaien. Dat is mijn zee. En die van mijn man.
Tenminste, af en toe. Als we tijd hebben.
collage zeeEn de ijsjes.... daarvoor kom ik dan 1 keer terug in de zomer ☺

Veerle Dobbelaere