Volg ons

Over de sneeuw van het leven.

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

Alain & Veerle

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik in de eetzaal van ons hotel. Ik kijk door het raam en zie een beeld dat geplukt lijkt uit een sprookje.
Ik doe mijn best het te beschrijven: voor mij doemt in al zijn reusachtigheid een krachtige bergflank op, van top tot teen bedekt met een dik pak sneeuw.
De fiere berg is, met uitzondering van een eenzaam stukje rots her en der, volledig bezaaid met bomen. Naaldbomen, op hun beurt bedekt met een dikke laag sneeuw.
Het lijkt een heel gewoon sneeuwlandschap en toch is het dat helemaal niet.
Althans, niet nu, niet voor mij.

besneeuwde boom
De berg straalt een vreemd soort rust uit. Schoonheid ook, maar dan van het eenvoudige soort. Bescheiden. Een bescheiden schoonheid.
Hoewel de sneeuw haar best doet er ingetogen bij te liggen, kan ze niet verstoppen hoe verblindend ze is. Zacht ook. Genadig. Alsof ze in haar val hier en daar wat te fragiele takken, kwetsbare naalden en stukken poreuze rots heeft willen sparen. Die waren er nog niet klaar voor om zoveel zuiverheid te dragen. De ondraaglijke onbedorvenheid van het bestaan.

bergflank 2

De metafoor raakt me. Alsof het leven zelf ook wel weet wanneer wat gespaard moet worden.
Overal waar ik kijk, word ik geraakt door datzelfde gevoel: niets van wat ik zie, zou ik willen veranderen. Het is goed zoals het is. Volgens Aristoteles is dat schoonheid; er hoeft niets toegevoegd of afgenomen worden, dat zou het alleen maar slechter maken.

Als ik dat nu eens meeneem, naar de ruimte hiernaast waar mijn dierbare vrienden zitten.
Dat het goed is.
Dat we geraakt mogen worden en gespaard zullen worden.

Veerle Dobbelaere