Volg ons

Sarzana, steaming hot en geweldig

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

margo op dijk
deur in Ameglia

Na een paar vakanties met de camper rond te toeren, besloten we ons dit jaar eens terug de luxe van een echt bed en een warm bad te gunnen, jieha!

Een Italiaanse vriendin die zelf al een aantal jaar in België woont maar nog dikwijls naar haar thuishaven teruggaat, kon onze gedachten lezen en bood spontaan haar prachtige huis te huur aan.

Dus boekten we een vliegticket naar Bologna en ter plaatse een huurauto die ons na een rit van anderhalfuur op onze bestemming zou brengen. Om dan af te tellen naar de zomer.

Sarzana ligt in de provincie La Spezia, op de grens tussen Ligurië en Toscane. De stad heeft een goed bewaard historisch centrum met een kathedraal, een Cittadel en de befaamde Fortezza di Sarzanello. Marinella di Sarzana ligt op het punt waar de rivier Magra uitmondt in de Middellandse zee.

Al snel hadden we door dat dit een snikhete, broeierige vakantie zou worden. De kleren plakten aan ons lijf toen we op verkenning gingen en de stad leek doods en verlaten… De meeste kleine winkels bleken in de namiddag zelfs gesloten tot 18 u. Een bewoner vertelde ons dat er sinds lange tijd zo geen zware hittegolf was geweest en dat zelfs de meest heetgebakerde Italianen ook soms een ‘klopke van de warmte’ kunnen hebben…


zoë in bootje


Uren in de zon liggen bruinen is sinds mijn 20ste niet meer aan de orde (al heeft dat misschien veel te maken met het feit dat ik als blonde deerne niet het gewenste goudbruin, maar eerder kreeftrood word). En na een halve dag toeven in de schaduw van een parasol op het strand, vervelen mijn man en ik ons al steendood…

Dus waren er drie opties:

- Ofwel sloten we ons op de heetste uren van de dag op in het vakantiehuis en hielden we een ‘zomerslaap’
- Ofwel reden we met de wagen naar de dichtbijzijde steden om deze onveilig te gaan maken (wat me redelijk moedig leek bij een hitte van boven de 40° C)
- Ofwel gingen we op zoek naar de meest koele oplossing: een boot huren

Lang werd er niet getwijfeld. Onze avontuurlijke dochters zagen het meteen zitten. Slechts één klein probleempje: geen van ons gezin heeft een vaarbewijs. Maar Antonio, de sympathieke uitbater van de plaatselijke haven en botenverhuur, stelde ons gerust: in Italië is dat totaal geen issue. Kun je autorijden? Dan kun je ook varen, toch? Manlief glunderde met een smile tot achter zijn oren.

Kortom, het kwam er op neer dat we de volgende 5 dagen met een speedboot in het azuurblauwe sop van de Middellandse zee hebben vertoefd.

Als je weet dat ondergetekende al bij de eerste 5 minuten dobberen groen uitslaat van zeeziekte, is dat niet evident. Maar op het land liggen smelten als een druipende, roze frisco leek me ook niet zo aangenaam en het adembenemende uitzicht, de koele zeebries en de zilte waterspetters deden me al gauw mijn misselijkheid vergeten. Trouwens na dag twee had ik er al veel minder last van. Zelfs het feit dat ik mijn knokkels blauw heb genepen om niet overboord te vliegen, kon de pret niet bederven. Mijn ventje heeft namelijk een zwak voor ‘snelheid’, als je begrijpt wat ik bedoel ;-)

En dat we eens ons anker pas na twintig angstige minuten uit de rotsen konden loswrikken om het daarna helemaal kwijt te spelen, het touw van het trapladdertje in de buitenboordmotor draaide en we eens motorpech kregen in de middle of nowhere op zee… dat was allemaal peanuts. Veel had natuurlijk te maken met ons gebrek aan vaarervaring, maar Antonio bleef lachen, zelfs toen we hem ’s avonds onze hachelijke avonturen opbiechtten…


vuurtoren en Margo
bootjes

Wat we vanuit de boot allemaal zagen, overtrof onze stoutste verwachtingen! We bezochten de nabij gelegen Cinque terre, 5 prachtige dorpen die in 1997 opgenomen zijn in de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore. De pittoreske dorpen zijn moeilijk bereikbaar met de auto langs de steile kust. Er loopt een wandelpad dat de vijf dorpjes met elkaar verbindt: de Via dell'Amore.

Wat een luxe om met ons bootje aan de kade van het dorp te kunnen aanmeren of te ankeren op zee en dan te zwemmen naar het dichtsbijzijnde desolate keienstrand. Te snorkelen in het heldere water en in spellonken naar kleurrijke visjes, zeeëgels en sierlijke kwallen speuren, al moet ik toegeven dat wij vrouwen er toch angstvallig op toezagen dat we niet te dicht in de buurt kwamen van die verraderlijke giftentakels.

kwal en spellonk
meeuw op zee
cinque terre
cinque terre italy

We aten de heerlijkste bruschetta, ravioli al ragu, insalatina di moscardini con caponata di verdure en tagliata di manzo aan democratische prijzen. We hebben uren zitten chillen met een boek in de schaduw van enkele palmbomen op een dorpsplein. En met veel leedvermaak konden we in de haven van Fezzano aanschouwen dat zelfs Italianen van een jaar of twaalf al over een ferm machogehalte beschikken. Met gevaarlijke salto’s doken ze één voor één in het water om onze meisjes te imponeren. Deze laatsten bleven echter stoïcijns kalm bij al dat mannelijk geweld.

Wat hen ‘s nachts wel wakker hield waren de ontelbare, hardnekkige muggen. De zoemende kapoenen waren er zelfs in geslaagd om mijn oudste van 64 (ja, we hebben ze geteld) gemeen jeukende, rode bulten te voorzien. Geen spuitbus, muggenmelk of giftabletten waren tegen de Italiaanse bloeddorst bestand.

Maar wij Belgen laten ons niet kisten.
Ciao Sarzana, wij komen snel terug.
Desnoods met mijn fluo vliegenmepper.

tekst & foto's: Katrien Van De Steene


macho Fezzano
ijs Italië
Fezzano Italy

Cinque Terre - Italy
palm Fezzano
water & katrien Italy
Zoë in het bootje

Katrien Van de Steene