Volg ons

Wat hou ik van de mens!

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

masterclass inspirerend spreken

Echt waar. Ondanks alle negatieve berichten en rare gebeurtenissen met clowns die regeren, bommen die ontploffen, dieren die mishandeld worden, ..... hou ik van de mens. Niet alleen in theorie, vooral in de praktijk. En wat ben ik dankbaar dat ik dat geregeld aan den lijve mag ondervinden! I
k verklaar me nader: mijn 31 jaar ervaring op een podium geef ik door als coach tijdens een masterclass Inspirerend Spreken die ik op gezette tijden geef. En daar ben ik telkens weer ontroerd door hoe mooi mensen zijn.
Een groep van dertig deelnemers zit dag 1 bij mij in de zaal, met een bang hart om wat komen zal want natuurlijk moet je hier voor een groep spreken, dat is namelijk waar de opleiding over gaat. Daarnaast is het zo dat 80% van de mensen die bij mij de opleiding volgt, weinig ervaring heeft en veel angst om te spreken. Je kan je dus voorstellen dat er wat angstzweet geproduceerd wordt. ☺
De eerste dag geef ik voornamelijk theorie, regels en technieken omtrent spreken en word je al een eerste keer kort gevraagd iets te vertellen. De tweede dag delen we ons op in kleinere groepen van 10 personen en gaan we aan de slag met speechen, dag 3 staat in het teken van cameratechnieken.

Elke keer weer geschiedt het wonder: mensen die elkaar van haar noch pluimen kennen, steunen hun buurman of – vrouw in bange momenten, helpen waar mogelijk om te groeien, delen verhalen die zelfs hun meest intieme vrienden amper kennen, en gaan naar huis met het gevoel dat ze voor mekaar door een vuur zouden gaan.
Natuurlijk ebt dat later weg, hoewel de meeste groepen nog af en toe samen komen. Ik ken dat gevoel, toen ik als actrice begon vond ik dat erg verwarrend. Je werkte met collega acteurs samen aan een film– of theater project. Op die korte tijd leerde je elkaar erg goed kennen, durfde je jouw kleine kanten te laten zien en ging je geregeld op je bek om dan met wat moeite en hulp van hen, weer recht te krabbelen. Dus toen het einde naderde, deed het afscheid nemen pijn. Ik geloofde echt dat we mekaar de rest van ons leven zouden blijven zien en steunen waar nodig. Niets was minder waar. Na een paar weken dook ik alweer in een nieuw project, maakte nieuwe verbindingen en leerde dat die op dat moment oprecht en intens waren maar niet betekenden dat ik voor de rest van mijn leven bevriend zou blijven.
Wat wel bleef was dat gevoel van verbondenheid, van samen iets creëren, van elkaar te helpen met vallen en opstaan, van te kijken door mekaars ogen om beter te kunnen zien, van het ontdekken dat je samen zoveel meer bent dan alleen. En te weten dat mensen goed zijn en gelukkig als ze elkaar kunnen helpen!
Wat ben ik blij dat ik dat nu mag doorgeven aan mijn groep. Mijn groep dappere, ongeruste mensen die op dag 1 met een klein hart binnen stappen en op dag 3 buiten gaan met een pak ervaring, veel theorie en een groot hart vol vertrouwen. Vertrouwen in zichzelf en de ander.
Vertrouwen in de mensheid, die goed is en gemaakt om elkaar te helpen!
En als je me niet gelooft, dan loop je maar eens drie dagen met me mee.

Veerle Dobbelaere