Volg ons

We doen niet aan Valentijn. We doen aan meer liefde!

CATEGORIE: Om nooit te vergeten - verhalen van mensen en mooie woorden

Deel dit artikel

liefdesposter

Zo denk ik erover tenminste.... Natuurlijk is het een commercieel gedoe met een boel kitsch, natuurlijk is het onnozel om slechts één dag per jaar met je geliefde iets speciaal te doen, natuurlijk kan je liefde niet kopen en bestaat er geen cadeau dat een stevige knuffel of een goed gesprek kan vervangen...en toch.
Wat is er mis met óók die ene dag waarop de rest van de wereld de liefde viert, mee aan de feestdis te schuiven en er een waar liefdesfestijn van te maken? Een liefdesorgie als het ware, met mooie woorden en zoete gebaren. In de hoop dat er dan zoveel liefde tegelijk zichtbaar wordt gemaakt dat de rest van het jaar onder dat schijnsel meer licht krijgt en de donkerte weet te vervagen. Mag dat? Van mij wel! Van mij kan er niet genoeg liefde zijn. Liefde voor je kinderen, je ouders, je broers en zussen, je huisdier, je spiegelbeeld, je geliefde, je vrienden, je buurman, een vreemde die tegenover je zit, ...
Liefde voor hen die er nood hebben, voor hen die haten en vechten, liefde in hoofdletters zodat ze eindelijk de moed vinden om te leren beminnen. Kortom, pakken en tonnen liefde in vele verschillende verpakkingen. En als ik dat toch mag dromen, laten we er dan een werkwoord van maken en 365 dagen per jaar Valentijnen!
Wat mezelf betreft, ik beslis bij deze om weer meer aandacht te geven aan poëzie, want hoe kan je de liefde beter eren dan met mooie woorden. Graag deel ik met jullie een paar van mijn favorieten, misschien geven ze jullie inspiratie om te verpakken en te geven aan wie je liefhebt. Of wie weet, zelf in de pen te kruipen en woorden te vinden voor wat je voelt..
Herman de Coninck, die er in slaagt om met een paar eenvoudige, welgekozen woorden mijn hart te beroeren, ik kan bijna niet kiezen, maar als het dan toch moet in het kader van de liefde:

Vroeger hield ik alleen van je ogen.
Nu ook van de kraaiepootjes ernaast.
Zoals er in een oud woord als meedogen 
meer gaat dan in een nieuw.
Vroeger was er alleen haast om te hebben wat je had, elke keer weer.
Vroeger was er alleen maar nu. Nu is er ook toen.
Er is meer om van te houden.Er zijn meer manieren om dat te doen.
Zelfs niets doen is er daar één van.
Gewoon bij mekaar zitten met een boek. Of niet bij mekaar, in 't cafè om de hoek.
Of mekaar een paar dagen niet zien en mekaar missen.
Maar altijd mekaar, nu toch al bijna zeven jaar.

Of deze, klassiek maar o zo mooi, in geen enkel vertaling te evenaren dus dan maar in het oud Engels. Dank je Meester Shakespeare.

Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course, untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou ow'st;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st;
So long as men can breathe or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

Voor mij voor eeuwig verbonden met mijn jeugd want het lievelingsgedicht van mijn mama. Intens triest, enorm kwetsbaar en wonderlijk mooi. ( ik zou het je geliefde wel niet schenken voor Valentijn ☺) Een klassieker waar menig acteur een paar regels uit zijn hoofd kent - inclusief mezelf: Het Huwelijk van Willem Elsschot

Toen hij bespeurde hoe de nevel van den tijd
in d’ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven,
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij den baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar tóch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingsloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke’ aanblik bood.

En om te eindigen een klein stukje dat ik schreef toen ik mijn man net kende en nog doldwaasverliefd was. Dat hebben we later ook op onze uitnodiging voor onze trouw gezet. En wat ben ik blij te kunnen zeggen dat het nog steeds actueel is!

Ik vond een stuk van mezelf
en noem het Jij.
Ook al is en blijft jij steeds jij,
Jij hoort voor altijd bij mij.

Maar, joepie en jeuj: het is nog niet gedaan!
Zoals gezegd willen we liefde delen, en ben ik erg blij te mogen verklappen dat de liefdesbrief die ik schreef voor mijn collectie Clodette, nu op weg is naar één van jullie.
Vertel me wie je bent en wat liefde voor jou betekent, en wie weet ontvang je één van de 5 exemplaren die ik mag wegschenken. Ah ja, voor ik het vergeet: de reacties mag je posten hier onderaan of op onze Facebook pagina. Dank je wel en veel succes!

Veerle Dobbelaere