Volg ons

Hoe ik viel (en val) voor Rinus Van de Velde.

CATEGORIE: Om te ontdekken - en door te vertellen

Deel dit artikel

veerle - SMAK

Liefde op het eerste zicht, dat was het. Toen ik voor de eerste keer een ‘ Rinus van de Velde’ zag, was ik verkocht. Als een blok gevallen voor de verstilde dynamiek die uit zijn werken spreekt. De eenvoud van één welgemikte houtskool-streek, en hoe ingewikkeld die tegelijkertijd kan zijn.
Van de Velde kiest ervoor om enkel met houtskool te werken en zoekt daarmee zijn vrijheid in de beperking, alsof hij daarmee oefent voor het leven zelf. Of is zijn kunst het échte leven?
Ik stel me voor dat hij ’s avonds zijn atelier verlaat als een kind, met handen zo zwart als kool. Een schoorsteenveger op het dak van Mary Poppins.
In ieder geval, het roept een wereld bij me op. En dus volg ik hem een beetje, als het kan. Ik lees artikels om te zien hoe hij werkt, ik ga naar gallerijen als hij daar hangt. Een goed jaar geleden bijvoorbeeld toen hij bij Tim Van Laere hing en ik zo onder de indruk was dat ik me voornam om voor mijn 50ste verjaardag mezelf een Van de Velde cadeau te doen.
Ondertussen ben ik niet de enige die als een blok viel voor deze jonge kunstenaar, waardoor ik die droom opgeborgen heb. Verplicht welteverstaan, tenzij ik het groot lot win. ☺

Dus ga ik wat vaker kijken naar zijn werk, in Gent bijvoorbeeld. Daar hangt hij te stralen in al zijn donkerte in het SMAK. De zaal is eigenlijk niet ruim genoeg om alles even goed tot zijn recht te laten komen, maar gelukkig zuigt Rinus Van De Velde je zijn wereld in. Deze keer gebruikt hij daarvoor ook het woord. Gebaseerd op Donogoo Tonka van de Franse auteur Jules Romains, een werk dat hij per toeval in handen kreeg in New York tijdens een hevige griepaanval, gaat hij op onderzoek uit.

Rinus en tekst boot
Wat is fictie, wat is echt, wat is maakbaar en wanneer krijgt iets een bestaansrecht? Wat is kunst en hoe denkt een kunstenaar? Heb ik het recht mezelf een kunstenaar te noemen en wanneer val ik door de mand? Je voelt de passie, je voelt de twijfel, je proeft en ruikt het zweet. Je voelt het werk dat er in zit, de uren, dagen en weken, waar hij keek en streek en keek en veranderde en keek en keek...
Om je zintuigen nog meer te prikkelen, word je omringd door de voorwerpen die Van de Velde in zijn werk als decorstuk gebruikt en eigenhandig heeft gemaakt: een metershoge golf, een stuk jungle, een boot...

Veerle - golf
Kortom, mijn man en ik vielen wederom als een blok.
Je kan nog tot 5 juni in het SMAK terecht om zijn installatie te bewonderen. Geniet ervan!

Veerle Dobbelaere