Volg ons

Ontmoet de inspirerende Katleen Bosteels.

CATEGORIE: Om te ontdekken - en door te vertellen

Deel dit artikel

Katoo & Kathleen

Een vrouw met een missie, daar houden we van! In alle maten en gewichten, van allerlei pluimage, zonder onderscheid in rang of stand. Zelfs geen onderscheid in sekse, want je doet niet aan een ander wat je zelf niet aangedaan wil worden. Nee, het enige wat we zoeken is passie. En het liefst die van de vurige soort.
Laat ik die nu in deze bijzondere dame ook gevonden hebben. Een missie om het beter te maken, onze wereld. Een dame met een hart van goud, eentje dat klopt voor dieren. Maar daar vertelt ze met plezier zelf over. Ik stel jullie graag voor aan Katleen:

Kathleen & Kato
Wat leuk dat ik gevraagd ben om een artikeltje te schrijven voor Veerle en Ka! Ter voorbereiding ben ik gaan rondstruinen op de blog; gezellig daar zeg. Ik ga het met mijn bijdrage ook gezellig houden.
Ik ben veganist. Dat wil zeggen dat ik niets eet, drink, draag, gebruik van dierlijke oorsprong. Geen eieren, kaas, leder, wol, bezoekjes aan de dierentuin voor mij.
“Oei, daar gaat de gezelligheid”, hoor ik jou al denken. En dat neem ik je niet kwalijk. Tot 7 jaar geleden dacht ik er net zo over. Op 1 oktober 2009 zag ik undercover beelden die gemaakt werden in een varkenshouderij. Op de beelden was te zien hoe biggetjes bruutweg onverdoofd gecastreed werden. Het gekrijs dat ze daarbij maakten schudde me wakker. Vastbesloten ging ik naar m’n koelkast en gooide de americain préparé, filet d’Anvers, hespenworst en tonijnsla weg. Mijn besluit was genomen: ik word vegetariër! Cold turkey.
Ik besefte toen nog niet hoe deze beslissing mijn leven en mijn lijf zou veranderen. Maar het voelde wel vanaf het begin goed. Er ging een nieuwe wereld voor me open. Ik volgde enkele workshops vegetarisch koken, kocht kookboeken en las over vegetarisme in het algemeen. Die “educatie” was nodig: ik was immers een echte vlees- en viseter. Vegetarisch eten, ik stond daar voordien gewoon niet bij stil. Dat was iets voor anderen. Vreemd, want ik noemde mezelf altijd een echte dierenvriend. Ik hield immers zielsveel van mijn katers. Na een poosje ontdekte ik wat een dierenleed er schuilt achter zuivel. En dat was een moeilijke, want ik was –nog meer dan op vlees- verzot op kaas en eieren. Maar eens ik het wist, was de klik gemaakt. Ik kon en wou niet meer terug. En toen ontdekte ik vegan “kaas” en leerde zelf “kaassaus” maken. Hallelujah!

vegan Pizza
Intussen adopteerde ik enkele ex-legbatterijkipjes. Ik kende daar niets van. Maar ik wist wel dat hun eerste levensjaar een hel geweest was en dat ze hier de hemel zouden krijgen. Zij op hun beurt stalen mijn hart. En bij het leggen van hun eerste eitje hier brak dat, mijn hart. Want ik wilde niet dat ze hun tengere, uitgeputte lijfje nog meer op de proef stelden door het zoveelste ei uit te persen, onnatuurlijk. Van nature legt een kip zo’n 20 eitjes per jaar, vandaag zijn ze zodanig doorgefokt dat ze meer dan 300 eieren per jaar produceren. En ook: ik vind m’n tofuscramble veel lekkerder dan roerei en taart bakken zonder ei lukt perfect. Buiten het feit dat ik vele dieren spaarde, leerde ik ook dat het gezonder is en een verademing voor het milieu. Bovendien zorgt het voor een betere voedselverdeling met minder honger in de derde wereld. Fantastisch toch?
Ik schreeuwde het van de daken; dit moest iedereen weten! Helaas viel dat niet altijd in goede aarde: ik stootte op ongeloof, er werd lacherig over gedaan of men keek de andere kant op. Dat is vandaag gelukkig gebeterd. Times are changing. Ik heb intussen begrepen dat de meeste mensen er allemaal wat meer tijd voor nodig hebben om het te vatten. En dat er mensen zijn die het helaas nooit zullen begrijpen. Maar ook: ik verbreedde mijn manier van communiceren. Sommige mensen zijn gevoelig voor de harde beelden uit de vleesindustrie, anderen kan je verleiden met lekker vegan food of staan te kijken van de confronterende cijfers die aantonen hoeveel water er nodig is om een hamburger te produceren. En zelf ben ik, naar ’t schijnt, ook goede reclame: men schat me gemiddeld 10 jaar jonger in. Ik vóel me ook goed en dat is eveneens af te leiden uit de resultaten van mijn jaarlijks bloedonderzoek. Ja, die “good vegan vibes”: ik teer daar elke dag op. Het is echt een passie geworden.
Net zoals mijn werk als interieurarchitect me gepakt heeft zo’n 20 jaar geleden, is het veganisme een deel van mijn “zijn” geworden. Ik probeer de twee ook zoveel mogelijk te combineren: ik zal mijn klanten nooit meubilair aanraden waar leder of wol aan te pas komt. En af en toe neem ik vegan hapjes mee naar de werf voor de mannen.
De creativiteit die ik gebruik in m’n job, heb ik zonet aangewend om dieren te redden. Ik heb, met m’n zijprojectje Karneno, nl. 4 patches (je weet wel, zo van die items die je op kleding of zo aanbrengt) ontworpen en laten maken die ik via Music For Life verkoop.
De opbrengst gaat naar dierenrechtenorganisatie Bite Back. Ze werken daar allemaal met vrijwilligers en kunnen de steun hard gebruiken. De reacties zijn: “origineel, mooi, heel leuk, …”.
Daar krijg je het toch gezellig warm van?
Ik zei het toch, een dame met een hart van goud! Die graag geeft, en wij ook...dus geven we graag een set van haar patches weg. Patches die schoon zijn, op alle vlakken.

Wil je graag een set winnen, laat ons dan weten wat jouw favoriete vegan recept is. Zo kunnen we mekaar wat inspireren!

Met vele warme groeten, Katleen en Veerle

Patches

Veerle Dobbelaere