Volg ons

Over mijn rol in een nieuwe reeks en hoe dat zo gekomen is.

CATEGORIE: Om te ontdekken - en door te vertellen

Deel dit artikel

Gent West, de cast

Op een dag, ongeveer 35 jaar geleden, zat ik met mijn mama in de stadsschouwburg in St-Niklaas. We keken naar een stuk van de “ Mannen van de Dam”, genaamd “ het Park” van Botto Strauss.
Ik snapte er, om eerlijk te zijn, geen snars van. Ik voelde het des te meer. Ik voelde dat er iets gebeurde.
Dat die rare mensen met die rare kostuums aan ( ik herinner me nog een soort Pampers gedragen door de mannen), iets vertelden dat de mensen raakte.
Als de dag van gisteren zie ik me nog in die zaal zitten. Het was donker. We zaten ergens halverwege, aan het einde van de gang. Stilte in de zaal, een troep acteurs op de scene.
Ineens kwam onder luid geroep en getier, een deel van de acteurs de zaal in.
Ik weet niet meer waarom noch wat er gezegd werd. Ik weet wel dat ik toen iets voelde wat ik nog nooit gevoeld had: dat dit fantastisch was. Alsof alles mogelijk was. Alsof er geen grenzen bestonden en alles klopte. Dat ik dit moment nooit zou vergeten, en met mij de hele zaal, wist ik zeker!

En ik wist dat ik dat ook wou. Met een troep acteurs verhalen brengen naar de mensen.
Verhalen die hen zouden beroeren en ze nooit meer zouden vergeten.
Verhalen die ze zouden voelen en zelfs zonder ze te begrijpen, meenemen voor de rest van hun leven.
Dus toen het PMS ( tegenwoordig heet dat het CLB) in het vijfde middelbaar kwam vragen wat ik wilde worden, wist ik het zeker: ik BEN een actrice.

En zo geschiedde dat ik samen met een fantastische troep acteurs in 1990 afstudeerde aan Studio Herman Teirlinck en sindsdien in theater, op televisie of in de bioscoop, mensen beroer met verhalen die ze nooit meer zullen vergeten.
Je kan je voorstellen dat ik de gelukkigste vrouw op aarde ben, om te doen wat ik graag doe en dat nu al 26 jaar lang.
Ondertussen ben ik niet meer alleen actrice, ook ontwerpster en coach, maar steeds is een verhaal de rode draad. Ik ken het geluk te kunnen kiezen welke rollen ik, hoe groot of klein ook, heel graag mee wil vertellen.
Dus toen een jonge, enthousiaste regisseur me vroeg om een kleine rol met weinig woorden maar veel présence te spelen in een nieuwe reeks, zei ik met veel plezier: “ Ja, ik wil.”
En zo kwam het dat ik op een dag bij mijn kapper zat om mijn haar grondig kort te wieken. Ik had voorgesteld om het personage een interessante look te geven. Aangezien ze niet veel woordjes had, moest haar verschijning een verhaal vertellen. Een mysterie oproepen en vragen met zich meebrengen. Een gevaar in zich dragen. Dus gebruik ik mijn litteken ( herinner je mijn schouder breuk), heb ik een grave coiffure en spreekt mijn blik boekdelen. Helemaal niet mooi hoeven zijn, niet schattig en nog minder bevallig. Kortom, personages zoals ik ze graag heb.
Meet Patsy in Gent West.
haarcutO nee, mijn haar!

Veerle Dobbelaere